Z historii aloesu

Historia aloesu jest tak długa i pasjonująca, jak historia świata. Obecna nazwa Aloe Vera pochodzi nie od akkadyjskiego wyrazu "Si-bu-ru", lecz z arabskiego "alloeh", co oznacza "substancję gorzką i połyskującą", choć trudno nie dopatrzeć się zbieżności tej nazwy z imieniem islamskiego Boga  – Allah. Dalecy przodkowie aloesu wywodzą się ze wschodniej części basenu Morza Śródziemnego. Pierwsze zapisy o zastosowaniu jego właściwości terapeutycznych odkryto na glinianych tabliczkach u Sumerów ok. 1750r. p.n.e W gorącym klimacie Palestyny aloe vera stosowano do balsamowania zwłok. Wielu ludzi uważało aloe vera za roślinę biblijną przytaczając niektóre fragmenty z Pisma Świętego. Obecnie aloes stał się obiektem badań naukowców. Pierwszy, znaczący przełom w wykorzystaniu aloe vera na zachodzie, nastąpił w 1934r. W tym czasie
technologia zastosowania promieni RTG była jeszcze dosyć prymitywna oraz wywoływała niemiłe schorzenia skórne. Owrzodzenia i łuszczenie zdarzały się na porządku dziennym. Medycy wobec niemożności zwalczenia takich stanów uciekali się nawet do stosowania przeszczepów skórnych, które najczęściej kończyły się niepowodzeniem. Dr Collins wspólnie z synem rozpoczęli stosowanie liści aloesu pospolitego, do leczenia takiego typu oparzeń. Efekty okazały się zdumiewające. Oparzona skóra goiła się w miesiąc, nie występowało zbliznowacenie, a włosy na poparzonej skórze głowy odrastały w szybkim tempie, Aloes – roślina znana i stosowana już od piątego tysiąclecia p.n.e. w dalszym ciągu fascynuje ludzi na całym globie. Indianie określali go mianem „pałeczki niebiańskiej”. Nazywano go również „darem Wenus”. Starożytni Egipcjanie dali mu miano „rośliny nieśmiertelności”. Niemal wszędzie aloes nazywany jest po dzień dzisiejszy „cudowną rośliną”, bądź też ”rośliną na wszystko”.Stosuje się także określenia: „roślina na oparzenia”, „roślina pierwszej pomocy” lub „cichy uzdrowiciel”